Destiny Lore Book: Ghost Stories | A Hero’s Requiem

พวกคุณทุกๆคน เป็นคนที่พิเศษกันหมด แต่ไม่ได้แตกต่างอะไรกันมากหรอก ก็แค่พิเศษในตอนแรกๆ หลังจากนั้นก็คงเหมือนๆกันหมด

สิ่งที่เปลี่ยนแปลงไปอย่างเห็นได้ชัดก็คือ เมื่อเวลาผ่านไป… เขา … เหินห่างออกไปเรื่อยๆ

ต้องใช้เวลาพอสมควรในการปรับตัวให้เข้ากับบุคลิกของเขา จากสิ่งที่เธอบอกมา มันใช้เวลาอย่างมาก Cayde-6 ที่รู้จักกันดีไม่ใช่คนที่เขาเป็นทั้งหมด ความเฉลียวฉลาดและความขี้เล่นของเขา เปรียบเสมือนโล่ที่ได้รับการฝนให้กลายเป็นใบมีด หรือปืนในมือของเขา

เขาเรียกเธอว่า Sundance ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม เธอบอกมาว่า มันเป็นชื่อที่มาจากนิทานเก่าแก่ ที่ถูกเล่าขานต่อกันมา ผมคิดมาเสมอว่า น่าจะเป็นเพราะความสง่างามของเธอ พวกเขาเป็นคู่ที่สมบูรณ์แบบ

[ภาพ Cayde-6 กับ Sundance]

ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเขาได้เล่าถึงการกลับมาของเขา ต่อเพื่อนสนิทของเขามากกว่าหนึ่งครั้ง และไม่ต้องสงสัยเลยว่าเหตุการณ์นั้นเปลี่ยนไปเล็กน้อยด้วยการบอกเล่าแต่ละครั้ง เช่นเดียวกับปัญญาของเขา การสร้างตำนานของเขาเปรียบเสมือนอาวุธเก่าแก่

สำหรับคนที่ไม่รู้….หรือคนที่ไม่ได้โชคดีพอที่จะได้ฟังเรื่องของเขา เป็นเรื่องตอนที่พวกเขาเจอกันครั้งแรก มาจากปากของเขาเอง พร้อมด้วยเอฟเฟ็กต์เสียง

เป็นการบันทึกเสียงจากรอบที่ผ่านมา ไม่ใช่เรื่องทั้งหมด แต่นี่คือตอนที่Cayde-6 เกิดขึ้นมา

“ตู้ม! ผมตื่นขึ้นมา ทั้งสับสน และมึนงง ก็เหมือนกับเราทุกๆคนนั้นแหละ Sundance อยู่ตรงหน้าผม และผมก็โคตรตกใจเลย สมองผมทำงาน แต่ผมจำอะไรไม่ได้เลย ดูเหมือนว่าตอนนี้ผมรู้แล้วว่าผมเป็นสิ่งมีชีวิตที่ยังใช้การได้ ผมเป็นมนุษย์ ผมเป็นผู้ชาย แล้วสมองของผมก็หมุนติ้วเป็นลูกข่าง แล้วก็…ตู้ม! ตู้ม! ตู้ม! เหมือนกับว่าผมกำลังดาวน์โหลด ‘คู่มือสำหรับการดำรงอยู่ของมนุษย์ขั้นพื้นฐาน’ ลงในสมองของผม มันเจ๋งไหมละ แต่…ก็ยังจำอะไรไม่ได้อยู่ดี และผมก็คาดไม่ถึงเกี่ยวกับหุ่นยนต์ที่พูดได้ และลอยได้ กำลังบ่นรัวๆต่อหน้าของผม ผมตกใจอย่างมาก และตบเธอลงบนพื้นอย่างจัง และผมก็วิ่งหนีไป”

“ผมวิ่ง แล้วเธอก็วิ่งตาม… หรืออะไรก็ตามที่เธอทำ เพราะว่าเธอไม่มีขา เธออยู่ข้างหลังผม แล้วเธอตะโกนบอกว่า ‘ผิดทาง! ผิดทางแล้ว!’ เธอตะโกน แล้วผมก็กรีดร้อง แม้ว่าเธอจะพูดอะไรก็ตาม ผมก็ยังวิ่งหนีเธออยู่ ผมบอกคุณรึยัง ว่ามันเป็นตอนกลางคืน เพราะฉะนั้นผมกลัวเป็นจนบ้า และผมมองอะไรไม่ค่อยเห็นเลย ทั้งมองไม่เห็น ทั้งจำอะไรไม่ได้ ทั้งกลัว ทั้งสับสน และแล้ว—”

“ผมร่วงลงมา ก็นั้นแหละ ผมวิ่งไป จนร่วงลงมาจากหน้าผา สูงมากๆด้วย ผมกระเด้นไปหลายรอบ จนผมไม่รู้สึกอะไร ทุกๆอย่างก็กลับมาเป็นสีดำ และแล้ว….”

“ตู้ม! ผมกลับมาแล้ว เธอพาผมกลับคืนมาที่หน้าปลายหน้าผา เหมือนทุกๆครั้งที่เธอทำ และนั้นแหละเพื่อนๆ มันคือจุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์ที่สวยงาม”

คนส่วนใหญ่ไม่เคยได้ยินเรื่องนี้กันมากนัก หลังจากที่ฟังแล้ว คุณอาจะไม่ต้องหาความจริงใดๆของเรื่องนี้ ว่า เขาเป็นผู้ผิทักษ์ หรือคนธรรมดากันแน่ นั่นไม่ใช่วัตถุประสงค์ของเรื่องที่เกิดขึ้น ตอนนี้ มันมีค่าที่สุดแล้ว และมันก็เหมาะสำหรับเขา

เขาคิดว่ามันตลก แต่ตอนนี้ มันมีค่ามากกว่านั้นเสียอีก

Cayde คงอยากจะให้เราหัวเราะ…

— Ghost ของ Shiro-4, ณ การชุมนุมเพื่อเป็นเกียรติให้แก่ Cayde-6

https://www.ishtar-collective.net/entries/a-heros-requiem